Terug

Florence op wandel in de buurt van Dinant: “Eerder keizerin dan wandelaar”

Deze zomer heb je ongetwijfeld al de schitterende affichagecampagnes Wallonië zien opfleuren… Geprikkeld door de zin om daar meer over te weten te komen, trok Florence naar de verschillende plekken om je meer te kunnen vertellen over de omgeving en de geschiedenis, en om te bewijzen dat het allemaal echt is! Wandel je mee?

© Dominik Ketz

Bedankt VISITWallonia

Het is gek. Soms volstaan kleine dingen om je de indruk te geven dat je de koning van de wereld bent. En daar, aangekomen bovenop de rotsen in de buurt van Dinant, voelde ik me als Napoleon op zijn rots op Sint-Helena. Meer keizerin dan wandelaar. De wereld veroveren, soms is het makkelijker dan je denkt.

Ik verklaar me nader! Ik ben vertrokken in Celles, een van de mooiste dorpjes van Wallonië, met als compagnon mijn rugzak. Ik moest even alleen zijn. En herbronnen. Een wandeling, dat was exact wat ik nodig had. 18 km, dat was ideaal voor een dag in open lucht. Ik beklom de kruisweg die leidt naar l’Ermitage. Van daarboven is het zicht gewoon schitterend. Weides vol bloemen, bossen die je doen dromen en de Lesse die mooi meandert. Een feest voor het oog. 

 

De route leidde me naar Gendron en vervolgens naar het kleine gehucht Chaleux, omgeven door kliffen en rotspieken die een bezoek waard zijn. Het dorp Furfooz, met zijn kalkstenen huizen, is de laatste etappe van deze mooie wandeling. Hoewel het landelijke aspect van de wandeling me wist te bekoren, was het de ontdekking, aan de rand van struikgewas, van het Kasteel van Vêves die me het meest beviel!

Ik, die mijn kinderhart nooit verloren heb, bevond me middenin een boek vol sprookjes. Ik begrijp waarom het tot de mooiste middeleeuwse kastelen van België wordt gerekend. Het is simpel: het lijkt op de gebouwen die ik als kind tekende, met zijn torens die de wolken lijken te kussen. Ik bleef er een hele tijd. Dingen overpeinzen. Ik nam mijn tijd. Ik tuurde het hoge gras af: misschien zou een kikker in mijn hand springen en vragen om de kus die hem in een prins zou veranderen. Maar hij kwam nooit en ik trok verder.

© A. Petit

 

Mijn geest was uitgerust, maar mijn benen waren moe. Het moet gezegd: de wandeling was wat moeilijk hier en daar en het klopt dat ik niet genoeg gesport heb de laatste maanden. En ook, te lang stoppen om te wachten op je droomprins tijdens een wandeling, dat is niet aan te raden. Het is altijd moeilijker om opnieuw te vertrekken.

Ik begon dus rustig aan de terugweg. Zonder haast. Maar weet dat er in de omgeving nog meer mooie dingen te zien zijn, zoals het Provinciale Domein van Chevetogne en het Furfooz-park, om er maar enkele op te noemen. Een stukje Namen vol contrasten en kleuren die uitnodigen om het zo snel mogelijk te komen ontdekken, alleen of met je gezin!

Ontdek de wandeling van Florence

VISITWallonia.be/wandelen

© Parc de Furfooz