Wat dacht je van bomen knuffelen in Saint-Hubert?

Daar gaan we, onze tweede uitstap in België: deze keer trekken we met twee bevriende koppels richting het bos van Saint-Hubert om enkele dagen te herbronnen.

© WBT-Pierre Pauquay

Het Woud van Saint-Hubert,, land van herten en legendes, is een onmisbare bestemming voor wie droomt van natuur en een ontsnapping aan het dagelijkse leven. In totaal valt er 100.000 ha te ontdekken, waarvan de helft bedekt met bossen!


Meer info

 

Maar waar gaan we slapen?

We hadden kunnen kiezen voor de camping Eurpacamp, dat verschillende verblijfsmogelijkheden en een restaurant met panoramisch terras biedt. We hadden ook kunnen gaan voor de Auberge du Sabotier, een oud koetshuis uit de 17de eeuw met een verfijnde keuken, of voor Le Cor de Chasse, een hotel-restaurant in het hartje van Saint-Hubert met ook een mooi menu. Maar uiteindelijk viel de keuze op de chambre d’hôtes L’Albizia in Libin. Elk koppel heeft er een eigen kamer met privé badkamer. Het ontbijt wordt voorzien en extra maaltijden aan de gastentafel zijn mogelijk. Wat ons overtuigd heeft? Het verwarmd zwembad, de sauna en de jacuzzi, allemaal inbegrepen in de prijs. Op dit “adults only” adresje zouden we ons gegarandeerd kunnen ontspannen na een dag wandelen!

Europacamp

 

Een bosbad?

Onze eerste wandeling begon in Tenneville, een van de 10 gemeentes van het Grote Woud van Saint-Hubert. We hadden ons ingeschreven voor een “Bosbad” . Het concept? Een wandeling combineren met sylvotherapie om te genieten van de natuurlijke actieve substanties in de bomen die je helpen om je beter te voelen. Ik heb altijd gehouden van het gevoel van boomschors. Mij moet je dus niet meer overtuigen, we reserveren een gids voor deze ervaring. De anderen waren niet echt bekend met deze naturopatische benadering, maar ze hebben zich laten meevoeren: de stilte horen, op mos zitten, de geur van kreupelhout opsnuiven … Ik denk dat iedereen ervan heeft genoten. Nadien bedacht ik mij dat dit soort uitstapjes misschien eerder geschikt is onder geliefden. Het is dan in ieder geval gemakkelijker om je af te zonderen in je eigen bubbel en te wandelen zonder te veel te praten en zo alles goed te laten doordringen. Het belangrijkste was om een uitstap te doen met mensen die van wandelen houden, of ze nu graag veel praten of niet. Want, zoals je waarschijnlijk wel al doorhebt, wandelen was de hoofdactiviteit van ons weekend.

© WBT-David Samyn

 

Laten we gaan wandelen

Verheugd begonnen we dan ook aan de wandelingChemins de Solitude in Saint-Hubert. 20 km te voet, dat voel je. Maar het doet zo’n deugd! Onze wandeling startten we aan de Fagne de la Doneuse. In het hartje van de valei hebben we het beekje ontdekt dat door de rotsen stroomt en hebben we een pauze ingelast om een hapje te eten, met onze voeten in het koude water. Ik heb echt genoten van deze natuuruitstap in het weelderige Ardeense landschap. De derde wandeling op ons programma was 12 km lang en startte in Laneuville-au-Bois , vanwaaruit we recht de bossen van Saint-Hubert in liepen. Ik waardeerde enorm de uitkijkposten in het bos: mooie gelegenheden om uit te blazen, te ontspannen en na te denken. Ik had natuurlijk geen verrekijker bij, dus heb ik die van mijn beste vriend – die veel georganiseerd is dan ik – geleend. Het was de moeite: de fauna en flora van het veengebied la Basseilla zijn in alle opzichten opmerkelijk. Toegegeven, soms moet je doorbijten om weer in gang te schieten. Want ook al hadden we echt zin om het bos te ontdekken, niemand van ons groepje is echt sportief. We hebben dan maar wijselijk besloten om de 78 km lange wandeling Tussen Lesse en Lomme naast ons te laten liggen. Die wandeling, waar je drie dagen voor moet tellen, staat bekend om zijn moeilijkheidsgraad. De hoogteverschillen zijn niet mals en ook al zijn de wilde landschappen adembenemend en zijn er om de 25 km uitgeruste bivakzones voorzien, we zouden waarschijnlijk doodgegaan zijn. Van vermoeidheid of van het lachen.

 

© WBT - Jean-Paul Remy

 

Provinciaal domein van Mirwart

Op het provinciaal domein van Mirwart, gelegen nabij Laneuville-au-Bois, ben ik op slag verliefd geworden. Naast authentieke natuur, vind je er ook meren en rivieren, waardoor de plek extra cachet heeft. Het donkergroene woud en het diepblauwe water. Verspreid over verschillende plekken vind je vooral ook wat historisch erfgoed terug. De hoogoven uit de 16de eeuw, de ijskelder, de oude bruggen. Het deed mij wat denken aan het prachtige domein Fourneau Saint-Michel, dat trouwens op een steenworp van hier ligt… Het domein van Mirwart is gratis toegankelijk, wat de sfeer zeker niet verpest. De mannen zijn de viskwekerij gaan bezoeken (op reservatie) om meer te weten te komen over het leven van de forel die hier zijn dagen rustig doorbrengt. Wij bleven liever nog eventjes aan het meer zitten en uitrusten

© WBT-Mark Rossignol

 

Leuk en heel goed

Je kan je voorstellen dat we met al die kilometers op de teller af en toe eens moesten bijtanken. Naast het driegangendiner van l’Albizia hebben we genoten van de keuken van de Chariot à Fondue in Porcheresse. Twee trekpaarden trekken dit grappige restaurant. Het zal je niet verbazen dat dit een eerste keer was voor ons allemaal! 2,5 uur lang trokken we door de velden rond Porcheresse, op het Ardeense platteland, terwijl we genoten van een lekker diner. We hebben allemaal gekozen voor de kaasfondue, maar er worden ook andere Waalse streekgerechten en -producten aangeboden. Echt een leuk en lekker avontuur dat iedereen heeft kunnen bekoren!

©  L. Deprelle