Ik geef toe dat ik in mijn leven al behoorlijk wat heb rondgereisd, maar één ding kan ik je vertellen: weinig plekken gaven me zo’n rillingen als de Koreaanse ‘DMZ’. Niet van de kou, maar wel rillingen omdat je de hedendaagse geschiedenis recht in de ogen kijkt. Welkom in de meest gemilitariseerde gedemilitariseerde zone ter wereld!
© alicja-podstolska
Een grens die er eigenlijk geen is
Op amper een uur rijden van Seoel verandert de sfeer compleet. De wolkenkrabbers maken plaats voor het platteland, en plots… prikkeldraad. De Koreaanse gedemilitariseerde zone, of ‘DMZ’, strekt zich uit over een lengte van 250 km en een breedte van 4 km. Een no man’s land dat in 1953 ontstond, aan het einde van de Koreaanse Oorlog. Nu ja… ‘einde’ is relatief: technisch gezien zijn de twee Korea’s nog altijd in oorlog.
De ultieme ironie: deze streng bewaakte zone is uitgegroeid tot één van de grootste natuurreservaten van Azië. Herten, zeldzame kraanvogels, ongerepte bossen… De natuur voelt zich duidelijk thuis waar de mens liever wegblijft!
Panmunjom: de meest gespannen face-to-face ter wereld
Een absoluut hoogtepunt (en ik wik mijn woorden): het bezoek aan Panmunjom, ook wel de Joint Security Area genoemd. Hier staan Noord en Zuid letterlijk oog in oog. De beroemde blauwe barakken, exact op de demarcatielijn, lijken bijna onwerkelijk. Je gaat erin, je komt eruit… en hop, technisch gezien heb je voet gezet in Noord-Korea. Geef toe, daarmee scoor je aan tafel!
De Zuid-Koreaanse soldaten, met hun zwarte brillen en strakke houding, lijken zo uit een film te komen. Elke beweging is berekend, elke blik geanalyseerd. Zelden heb ik zo’n oorverdovende stilte gevoeld.
© alicja-podstolska
Naar het Noorden kijken… zonder erheen te gaan
Een andere indrukwekkende stop: het Dora-observatorium. Met een verrekijker zie je de Noord-Koreaanse heuvels, dorpen die bijna té rustig lijken, en zelfs een enorme vlaggenmast met een gigantische vlag. Al decennialang een wedstrijdje “wie heeft de grootste”, naar het schijnt. Ja hoor, zelfs vlaggen hebben hier een geopolitieke dimensie!
Niet ver daarvandaan, ligt nog zo’n hallucinant punt: het station van Dorasan, gloednieuw… maar pijnlijk leeg. Gebouwd voor een toekomst waarin treinen Seoel met Pyongyang en zelfs met Europa zouden verbinden. Voorlopig is het daarop wachten. Als een symbool van opgeschorte hoop. Maar de Zuid-Koreanen geloven er rotsvast in! Laten we hopen…
Een zware, maar niet te missen plek…
De ‘DMZ’ is waarschijnlijk één van de meest aangrijpende toeristische plekken ter wereld. Je komt hier niet voor je plezier, maar wel om te begrijpen, te voelen en een beetje veranderd weer te vertrekken.
Toen ik de zone verliet, had ik het gevoel uit een hoofdstuk in de geschiedenis te stappen dat nog volop wordt geschreven. De ‘DMZ’ is verwarrend, fascinerend en soms ijskoud… maar altijd diep indrukwekkend. En geloof me: je komt hier nooit helemaal onverschillig buiten. Ik heb dit enkele jaren geleden gedaan, maar het is me altijd bijgebleven… Van de tunnel, uitgegraven door de Noord-Koreanen voor een mogelijke aanval op hun buren, tot de symbolen van vrede die overal verspreid liggen: de ‘DMZ’ grijpt je duidelijk aan door haar paradoxen, waar je uiteraard ook de ongerepte natuur aan kan toevoegen. Je moet er absoluut eens heen, met een goede gids die echt het verschil kan maken.