Om te beginnen, de ontdekking van Cordes-sur-Ciel. Dit is één van de oudste ‘bastides’ van de Franse regio Occitanië, gesticht in 1222 – en ongetwijfeld ook de meest indrukwekkende! We hadden met onze gids afgesproken op het Jeanne Rame Cals-plein. Deze romanschrijfster, geboren in Albi (op 25 km van hier), gaf het dorp z’n poëtische naam. Want wanneer nevel het platteland bedekt, lijkt de top van Cordes letterlijk in de hemel te zweven. Beter konden we onze ontdekkingstocht niet starten: ik was meteen verkocht!
We klommen tot boven, terwijl onze gids verhalen vertelde, al wandelend door geplaveide straatjes, langs versterkte poorten, de Capelette, en het atelier van kunstambachtslui. We lieten ons onderdompelen in het verhaal van de stad met haar 100 spitsbogen, en maakten een reis door 800 jaar geschiedenis. We genoten van legendarische anekdotes en verwijzingen naar de Katharen. De rotskam van de Puech de Mordagne (waar Cordes omheen gewikkeld lijkt), de huizen van ‘Grand Veneur’, ‘Ecuyer’ en ‘Grand Fauconnier’, de twee inquisiteurs die misschien wel in ‘les puits de la Halle’ van Cordes-sur-Ciel gegooid werden… Enzovoort. Er is niets zo fijn als luisteren naar mensen die stenen tot leven kunnen wekken!
Het Charles Portal Museum is ook een aanrader. Net als de kerk van Saint-Michel. En schuif zeker aan tafel bij La Table du Ciel: dit restaurant op de top doet zijn naam alle eer aan. Voor de spijsvertering wandel je gewoon terug langs dezelfde route terug naar beneden – je ontdekt telkens weer nieuwe dingen. Er zijn zoveel kleine details te zien en geheime plekjes te verkennen. Verdwalen op de stadswallen is trouwens ook een aanrader: het is er prachtig wandelen.
Heb je nog tijd over? Rij dan bij het verlaten van Cordes-sur-Ciel naar het uitzichtpunt van ‘grain de sel’. Na een korte wandeling over het gelijknamige pad zie je het dorp hoog op de heuvelrug, recht voor je. Wat een panorama! En ik, die anders nooit stil ben, was er sprakeloos. Eén ding was duidelijk: gewoon even gaan zitten en genieten van het uitzicht. Het was heerlijk om vanop afstand te kijken naar iets wat ik intussen van dichtbij had leren kennen – een magisch moment.
