Het is de BBC die verslag uitbracht van deze opmerkelijke ontdekking. Het bouwwerk zit vandaag onder negen meter water, terwijl het zich op het moment van de bouw aan de kust bevond, tussen hoog- en laagwater…

Waarvoor diende de muur?

De onderzoekers schuiven twee grote hypotheses naar voren. De eerste: het ging om een val voor vissen. De tweede: het zou kunnen gaan om een soort dijk, bedoeld om een kustzone te beschermen tegen de opmars van de zee…

De structuur maakt evenveel indruk door haar afmetingen als door haar ontwerp: ongeveer 20 meter breed en 2 meter hoog, en op regelmatige afstanden onderbroken door grote rechtopstaande granieten blokken.

Als de hypothese van de visval bevestigd wordt, zouden die rechtopstaande stenen een plantaardige constructie kunnen hebben gedragen, gevormd uit takken en palen, om vissen te vangen bij terugtrekkend tij. Een methode die in principe eenvoudig lijkt, maar die wel een stevige beheersing van het terrein, de getijden en de collectieve organisatie veronderstelt…

Het bewijs van een goed gevestigde samenleving

Met een geschatte massa van 3.300 ton kan deze muur onmogelijk zomaar tussen twee pluktochten door in elkaar geknutseld zijn! Het veronderstelt de aanwezigheid van een gestructureerde gemeenschap, die tijd, mankracht en een degelijke technische knowhow kon mobiliseren! En net dat maakt deze ontdekking zo boeiend: het nuanceert het soms wat al te ruwe beeld dat men heeft van samenlevingen uit het Mesolithicum of het begin van het Neolithicum. Hier zien we integendeel groepen die hun omgeving op een ambitieuze, duurzame en waarschijnlijk strategische manier konden inrichten.

De archeologen benadrukken ook dat de teruggevonden monolieten lijken op de beroemde Bretoense menhirs, terwijl ze ouder zijn. Genoeg om het idee te voeden van een overdracht van technieken tussen sedentair geworden jagers-verzamelaars en de eerste landbouwbevolkingen…

Wanneer archeologie en legende elkaar kruisen

De ontdekking doet ook een oude vraag herleven: zouden bepaalde Bretoense mythen over verzonken steden een kern van waarheid kunnen hebben? De onderzoekers menen dat het geleidelijke verlaten van gebieden die door de zee werden ingenomen, een blijvende indruk kan hebben nagelaten in het collectieve geheugen. In deze regio is het moeilijk om niet te denken aan de stad Ys, een grote legende van Bretagne die volgens de overlevering is verdwenen in de baai van Douarnenez, niet ver van deze ontdekking.