Dit keer trek ik erop uit met mijn dochter: een moeder-dochter weekend, dat moet je koesteren. Daarom boekten we een kamer in een chambre d’hôtes op een steenworp van het centrum van Namen, eentje met een grappige naam! ‘Avou Nozôtes’, wat ‘Met Ons’ betekent in het Waals. Leuk gevonden en dat geldt ook voor de ontvangst door Valérie en Bart: hun gezin is één en al glimlach en vriendelijkheid.
Mijn dochter was meteen dol op de inrichting van de kamer: plantenmotieven op de muur, licht hout, heldere kleuren. Ik stelde ook het uitzicht op de Samber op prijs: zo romantisch, het jaagpad van Jambois. Een ander hoogtepunt van deze plek: de table d’hôte! We aten een overheerlijke risotto, en dat in goed gezelschap: Valérie en haar gezin nodigden ons uit aan hun tafel. Onze smaakpapillen werden opnieuw verwend bij de ontbijt: de keuze was bijzonder uitgebreid. Mijn dochter, die thuis nooit ontbijt, kon er niet genoeg van krijgen. Ik vond het alleen jammer dat het nog eerder fris was buiten: ik had graag een gezelschapsspel gespeeld op het prachtige terras of wat bijgebabbeld in de schaduw van de fruitbomen in de tuin.
Ik nam mijn dochter dan maar mee voor een wandeling vlakbij, in het oude centrum van Namen. Natuurlijk liepen we daarbij de deuren van winkels en boetieks plat. Je moet immers weten hoe je de troepen moet motiveren! Nadat we onze aanwinsten naar de chambre d’hôtes hadden gebracht, gingen we naar de citadel: de ‘Totemus’-app (ik ben absoluut fan) had net een nieuwe jacht voorgesteld op de wallen van de Naamse vesting. We brachten twee uur door daarboven, wandelend door deze in de Middeleeuwen gebouwde ruimtes.
De dag erop fietsten we van Namen richting Dinant: de Maas, alleen voor haar en mij! We volgden de wegwijzers van de EuroVelo 5, waardoor we een aantal zeer mooie landschappen konden ontdekken. 27 km hadden we in de benen, tussen Namen en Dinant. Maar ook al is de route gemakkelijk, helemaal tot in Dinant zijn we niet gegaan. Want we moesten natuurlijk ook nog. Toch was dit al een bijzonder mooie fietstocht, langs het water en de kliffen, met onderweg chocoladekoekjes en selfies als souvenir. Voordat we terug naar huis gingen, wilde ik haar ook nog meenemen om weg te dromen in de tuinen van Annevoie. Maar haar nukkige gezicht deed me net op tijd beseffen dat ze haar buik vol had van de frisse lucht. En dus besliste ik om later nog eens alleen terug te komen naar deze tuinpaden waar ik graag in elk seizoenen in ronddwaal…!
