Mijn vriend staat altijd paraat om me te volgen op mijn ontdekkingstochten. En hoe meer je samen onderweg bent, hoe meer je van elkaar houdt. Als dat niet goed uitkomt! Nu het tijd is om de boekentassen weer uit de kast te halen, doen wij hetzelfde met onze koffers, die we inpakken voor een heerlijk weekend aan de oevers van de Maas. We boekten een verblijf in Hôtel Les Sorbiers in Heer, in de provincie Namen.
Een uitgestrekt domein lag er op ons te wachten, met de nodige keuze: kamers met of zonder terras, een suite, bijzondere accommodaties, een enorme gîte… We hadden een kamer geboekt in het historische gebouw. Mijn prinsessen-trekjes weer he… Schitterende parkvloeren, hoge plafonds en sierlijsten: wat een verfijning!
Maar een prinses ruilt soms ook haar muiltjes voor wandelschoenen: we hadden een wandeling van 8 km naar Waulsort gepland. Hier vind je de ‘passeur d’eau’ die je met manuele kracht de Maas over helpt: in zijn bootje (dat hier een ‘sabot’ genoemd wordt) klimmen, is al een belevenis op zich.
Aan de overkant van de rivier is het erg rustig. Steile paden, dichtbegroeide natuur, rotsen… en allemaal bergop! Mijn compagnon geniet van de steile hellingen: het is het enige moment dat ik stil ben en me concentreer op mijn ademhaling. En wat een zicht van daarboven: het panorama is adembenemend! De Maas is als een glinsterend lint en Waulsort en zijn kasteel zijn als juweeltjes.
Op de terugweg dronken we iets in Villa 1900: één van de villa’s die eraan herinnert dat Waulsort een zeer populaire plek was tijdens de Belle Epoque. We dineerden in het restaurant van het hotel, met uitzicht op de romantische tuinen en het eiland van het domein (geklasseerd als ‘Natura 2000’). Ik kan je het gerecht aanbevelen dat ik proefde: de verfijnde taart van gegrilde groenten, auberginekaviaar en kruidenvinaigrette met vlierbes is om van te smullen!
De volgende ochtend gingen we na het ontbijt op wandel door Dinant. Het is altijd een waar genoegen om rond te kuieren in dit stadje, dat ingeklemd ligt tussen de Maas en de rotsen. Als iemand die graag foto’s maakt, is dit een droom: waar je ook kijkt in Dinant… het ziet eruit als een postkaart! Natuurlijk klommen we naar de top van de Citadel: 408 treden op kuitkracht (ik ging 10 keer bijna dood), de beste manier om de bolvormige klokkentoren van de ‘Collegiale’ kerk en de Maasvallei te bewonderen. We bleven er lang zitten, keuvelend, met de wereld aan onze voeten.
We namen ook de tijd voor een mini-cruise op de Maas: ik liet mijn vriend de boot besturen terwijl ik zonnebaadde (de prinses is nooit ver weg, maar dat wist je al). Zo leuk om van te genieten, om je mee te laten voeren door het water. Een weekend zoals ik ze graag heb!