De Pitcairneilanden liggen letterlijk aan de andere kant van de wereld. Ernaartoe gaan is een echte expeditie. En je moet het echt willen: het hoofdeiland meet amper 3,2 km op 1,6 km. En daarbovenop komt ook nog een geschiedenis die je koude rillingen bezorgt. Kortom: we verkopen je hier geen droom, maar er zijn toch een aantal fascinerende elementen aan dit eiland!

Het Britse overzeese gebied in de Stille Zuidzee omvat vier eilanden: Pitcairn, Henderson, Ducie en Oeno. Toch is slechts één van die eilanden bewoond, Pitcairn zelf. De lokale overheid spreekt over een bevolking van ongeveer vijftig mensen, geconcentreerd rond Adamstown, de piepkleine hoofdstad!

Een bijzonder atypische bestemming

Geen luchthaven, geen jachthaven, geen resort met buffet en fluo polsbandje. Niets van dat alles! Om er te geraken, moet je eerst naar Mangareva, in Frans-Polynesië (wat op zich al enkele vluchten vraagt), en daarna aan boord gaan van een boot voor een overtocht van ongeveer 32 uur. Met andere woorden: je verblijft op Pitcairn voor een heel precies aantal dagen, met zo goed als geen mogelijkheid om bij een noodgeval plots je verblijf in te korten…

En toch is het eiland subliem!

Waarom zou je gaan? Omdat Pitcairn alles heeft om de verbeelding te prikkelen: steile kliffen, dichte begroeiing, water in een haast brutale blauwtint… Het eiland is vulkanisch, ruw en spectaculair… “Puur en ongepolijst”, zou mijn vader zeggen! De paden gaan omhoog, omlaag, slingeren alle kanten uit en zijn dus niet bedoeld voor mensen die wat moeilijker te been zijn… De naam van de weg die vanaf Bounty Bay omhoogklimt, ‘The Hill of Difficulty’, zegt genoeg!

Maar Pitcairn is geen strandeiland in de klassieke badplaatsbetekenis. Je komt hier niet om languit op wit zand te liggen tussen twee cocktails door. Je komt voor de afzondering, de ruwe landschappen en het fysieke gevoel ver weg te zijn van alles. En ver weg ben je hier echt: op meer dan 2.000 km van Paaseiland en Tahiti!

Rond de archipel heeft de natuur een uitzonderlijke waarde behouden: Henderson Island is onbewoond en staat op de Werelderfgoedlijst van UNESCO. De organisatie beschrijft het als een verhoogd koraalatol, geïsoleerd, met weinig zoet water en gelegen in een zone waar er binnen een straal van 5.000 km geen grote landmassa te vinden is!

De schaduw van de Bounty en ophefmakende processen

Pitcairn is onlosmakelijk verbonden met de Bounty! In 1790 vestigden muiters van het Britse schip HMS Bounty zich er, samen met Tahitiaanse vrouwen en mannen. Zo wilden ze aan het gerecht te ontsnappen. De inwoners van het eiland zijn trouwens rechtstreekse afstammelingen van die brutale zeelui! We moeten eerlijk zijn, de geschiedenis was allesbehalve een kabbelend beekje: koloniaal geweld, machtsverhoudingen, pedocriminaliteit…

Het eiland kwam trouwens echt onder de aandacht om redenen die, laten we eerlijk zijn, ronduit misselijkmakend zijn! In de jaren 2000 brachten processen rond incest en seksueel misbruik van minderjarigen ernstige en oude misstanden binnen deze piepkleine gemeenschap aan het licht. In 2004 werden zes mannen schuldig bevonden tijdens een sterk gemediatiseerd proces rond feiten van seksueel misbruik.

Echt naartoe gaan?

Pitcairn is niet voor iedereen. Je moet de strikte vaarschema’s, het gebrek aan klassieke toeristische infrastructuur en de directe nabijheid van een kleine gemeenschap aanvaarden. Ook al wordt die regelmatig als “erg gastvrij” omschreven, ondanks alle schandalen die haar hebben door elkaar geschud.

Maar we moeten het eerlijk zeggen: Pitcairn is niet iets wat je “even doet” zoals je op een zondag Brugge afvinkt of in de lente naar Lissabon trekt! Het is een lange, dure, trage en waarschijnlijk onvoorspelbare reis.

Als we je de Pitcairneilanden voorstellen, is dat dus niet om je “een droom te verkopen”. De Pitcairneilanden schudden onze referentiekaders door elkaar: te mooi om te negeren, te beladen om als paradijs te verkopen en te klein om een massabestemming te worden.